Alleen maar kijken

Mijn schoonmoeder was al heel ziek toen we haar meenamen naar Brammetje. Brammetje was een paar weken eerder opgeleverd en vanwege haar liefde voor de bergen en haar interesse in alles wat wij ondernamen, wilden we het haar zo graag nog laten zien. Dus bedachten we een plannetje.

Achter in de auto maakten we een bedje voor haar, en we legden haar ons idee voor. Als de reis te zwaar zou zijn, zouden we linea recta weer naar huis rijden. Ze hoefde niet lang na te denken over ons voorstel.

We dachten dat ze onderweg vooral zou slapen. Maar telkens verscheen haar gezicht weer in de spiegel. Naar buiten kijkend: naar het landschap dat veranderde, de eerste bergen die opdoemden en de toppen met hun eerste laagje sneeuw. Het was november.

We kwamen in het donker aan. Natuurlijk was ze moe. Maar haar ogen glinsterden. We maakten haar bed op in de kleine slaapkamer, met het hert als hoofdbord en gordijnen in zacht oranje, die bij dageraad de kamer in een warme gloed zetten. Vanuit haar bed had ze uitzicht op de bergen. De badkamer was en suite dus alles in handbereik.

De dagen daarna kon ze niet veel meer, maar wat heeft ze genoten van het er zijn. Van de manier waarop wij voor haar zorgden, alsof ze een koningin was. Ook voor ons was het zo fijn om dat te kunnen doen.

We zetten een stoel voor haar op het balkon, deden een dekentje om haar benen en legden een boek op het tafeltje naast haar. Dat boek is ongeopend blijven liggen.

Met haar breekbaar uitziende handen in haar schoot keek ze alleen maar. Naar de bergen. Naar de roofvogels die op de thermiek steeds hoger cirkelden. Naar paragliders, de rivier die glinsterde in het dal en auto’s die van bovenaf op Dinky Toys leken. Ze kon er uren zitten.

Na een paar dagen reden we weer naar huis. Haar stralende ogen en de verhalen die ze thuis over Brammetje vertelde, zijn ons voor altijd bijgebleven. Ook nu, heel wat jaren later na haar dood, zijn ze nog goud waard in onze verhalen en herinneringen.

Soms denken mensen dat je in de bergen van alles moet ondernemen. Maar ook als je minder goed ter been bent, kan je dag hier helemaal gevuld zijn. Met een stoel op het balkon, een dekentje om je benen en een boek op het tafeltje naast je, dat hoogstwaarschijnlijk de meeste tijd ongeopend blijft.

Naar Chalet Brammetje: www.chaletbrammetje.nl