Het Sprookjesbos

Om eens een heel andere wandeling te maken, gaan we op ontdekkingstocht in het Raurisertal. Vanuit Bramberg rijden we richting Zell am See en bij Taxenbach slaan we af. Daar opent zich een van de langste zijdalen van de Hohe Tauern: het Raurisertal.

Vanaf Bramberg is het ongeveer 75 kilometer rijden naar parkeerplaats Lenzanger bij Kolm Saigurn. Reken op ongeveer 1 uur en 20 minuten reistijd, afhankelijk van het verkeer en de omstandigheden op de bergwegen. De laatste kilometers voeren over een tolweg steeds dieper het Hüttwinkltal in.

We rijden steeds dieper de bergen in. Voorbij Rauris, door Wörth en Bucheben, totdat de weg ons naar het achterste deel van het dal brengt: het Hüttwinkltal bij Kolm Saigurn. Alleen de rit ernaartoe voelt al als een klein avontuur. De bergen komen dichterbij, het dal wordt smaller en de bewoonde wereld verdwijnt langzaam achter ons.

Na de tolweg parkeren we de auto op parkeerplaats Lenzanger. We trekken onze wandelschoenen nog wat strakker aan, stoppen een fles water in de rugzak en gaan op weg.

Via Almenweg 31 wandelen we rustig omhoog. Geen enorm steile klim waarbij je je tong op je schoenen hangt, maar wel genoeg stijging om te voelen dat we in de bergen zijn. Over de hele rondwandeling klimmen en dalen we ongeveer 150 meter. Goed te doen, al maken boomwortels, vochtige stenen en soms wat drassige stukken stevige schoenen geen overbodige luxe.

Langzaam verandert het landschap. De open almweiden maken plaats voor een wel zeer bijzonder bos. 

We stappen een wereld binnen van omgevallen bomen, enorme rotsblokken en dikke tapijten van mos. Oude sparren steken grillig boven ons uit. Sommige dragen lange slierten baardmos, alsof ze hier al eeuwen staan en alles hebben gezien. Jonge boompjes groeien boven op vergane boomstammen. Wat dood lijkt, blijkt hier gewoon weer een nieuwe voedingsbodem voor leven.

Tussen al dat groen liggen donkere poeltjes. Meer dan tachtig vennetjes, meertjes en natte stukken veen zouden hier verborgen liggen. Soms glad en zwart als een spiegel, soms bijna helemaal dichtgegroeid met veenmos, wollegras en zeggen.

Je hoort een stilte die vol zit met geluiden. Druppelend water. Een vogel die tussen de bomen wegschiet. Takjes die kraken. Een specht. Een kikker langs de rand van een poel. Een dier dat ons allang heeft gezien.

Het Rauriser Urwald wordt ook wel een Bergsturzwald genoemd. Lang geleden, na de laatste ijstijd, stortten enorme rotsmassa’s van de berg het dal in. Ze lieten een hobbelig landschap achter vol kuilen, spleten en grote steenblokken. Regen- en smeltwater bleef tussen die rotsen staan en zo ontstonden de poelen, moerassen en veengebieden waarop dit bijzondere bos kon groeien. De natuur kreeg hier alle tijd. Al meer dan tweehonderd jaar is hier nauwelijks een bijl aan te pas gekomen. Bomen die hier omvallen blijven liggen. Ze verteren langzaam, raken begroeid met mos en bieden weer plaats aan nieuw leven. Niets wordt hier netjes opgeruimd. Waardoor het voelt alsof we niet alleen een bos maar ook een heel andere tijd inwandelen.

Langs het natuurpad staan informatieborden en verscholen tussen de bomen vinden we een klein bosmuseum. Daar lezen we meer over het ontstaan van het gebied en over de dieren en planten die hier leven. Dit bos vertelt zijn eigen verhaal.

We nemen plaats op een bankje en kijken uit over een van de donkere poeltjes. Het zonlicht valt in smalle banen tussen de bomen. Een pluk wollegras beweegt zachtjes in de wind. Het is niet moeilijk om je hier kabouters, elfen of bosgeesten voor te stellen. Gelijk moet ik denken aan mijn lang geleden overleden broer. Hij zou het hier ook geweldig vinden.

Na het Urwald wandelen we verder richting de almweiden van Kolm Saigurn. Ineens opent het bos zich en staan we weer tussen het licht, het groen en de hoge bergtoppen. Wie wil, kan hier neerstrijken bij het Naturfreundehaus Kolm Saigurn of de Ammererhof. Wij hoeven daar natuurlijk niet lang over na te denken. Na zo’n ontdekkingstocht smaakt koffie met iets lekkers toch altijd beter.

De hele rondwandeling is ongeveer drie kilometer lang en duurt volgens de bordjes zo’n twee uur. En wie zoals wij stilstaat bij ieder poeltje, foto’s maakt van met mos bedekte bomen en zich afvraagt wat daar zojuist tussen de struiken bewoog, doet er vanzelf wat langer over. Deze wandeling maak je om heerlijk te verdwalen in een wereld die al bestond lang voordat wij er waren. 

Zin gekregen om zelf op ontdekkingstocht te gaan? Trek je wandelschoenen aan en beleef dit sprookjesachtige avontuur tijdens je verblijf in Chalet Brammetje